Καραμανλής για Αντωνιάδη: «Ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής και σπουδαίος άνθρωπος»

Με θερμά λόγια για τον Αντώνη Αντωνιάδη μίλησε ο Κώστας Καραμανλής, στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δήμος Ξάνθης προς τιμήν του παλαίμαχου διεθνούς ποδοσφαιριστή, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του δημοσιογράφου Κώστα Μπλιάτκα «Ο στρατηγός και ο κανονιέρης».

Ξεκινώντας την ομιλία του, ο πρώην πρωθυπουργός εξέφρασε τη βαθιά θλίψη του για την απώλεια των πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας στην Τανάγρα, σημειώνοντας ότι η σκέψη όλων βρίσκεται στις οικογένειες και στους συναδέλφους τους.

Στη συνέχεια ταξίδεψε το κοινό στις ιστορικές στιγμές του Παναθηναϊκού στο Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1971. Αναφέρθηκε στα γκολ του Αντωνιάδη απέναντι στην Έβερτον και τον Ερυθρό Αστέρα, αλλά και στη μεγάλη χαμένη ευκαιρία του στον τελικό με τον Άγιαξ στο Γουέμπλεϊ.

Αναλυτικά όσα ανέφερε:

Θα ήθελα να ξεκινήσω την ομιλία μου εκφράζοντας την βαθύτατη λύπη μου για την απώλεια των πιλότων της πολεμικής μας αεροπορίας στην Τανάγρα. Η σκέψη μου, η σκέψη όλων μας, είναι στις οικογένειες και στους συναδέλφους τους.

9 Μαρτίου ΄71, στο παγωμένο Λίβερπουλ. 81 λεπτό στο Γκούντισον Πάρκ, έδρα της πρωταθλήτριας Αγγλίας Έβερτον. Ευφυής πάσα του Γραμμού και «σε μια πόλη της Αγγλίας έπεσε ένας κεραυνός, που τον τρέμουν οι ομάδες, είναι ο Αντώνης ο ψηλός».

28 Απριλίου ΄71, μετά την βαριά ήττα στο Βελιγράδι, στο 54 λεπτό ο ψηλός σηκώνεται στον ουρανό και με άπιαστη κεφαλιά βάζει το δεύτερο προσωπικό του γκολ σε βάρος του Ερυθρού Αστέρα και με την συνδρομή του Αριστείδη Καμάρα, 12 λεπτά αργότερα, στέλνει τον Παναθηναϊκό στο όνειρό του τελικού του Wembley. «Από το Λίβερπουλ στο Βελιγράδι, και στο Wembley Πανικός σαν αστραπή μες το σκοτάδι του Πούσκας ο Παναθηναϊκός !!!»

2 Ιουνίου 1971 ο μεγάλος Άγιαξ του Γιόχαν Κροιφ προηγείται 1-0, ο Παναθηναϊκός στέκεται καλά, το παλεύει, o Τάκης Οικονομόπουλος είναι σε μεγάλη μέρα, και ξαφνικά λίγο πριν το ημίχρονο, από σέντρα του Τότη Φυλακούρη θαρρώ, ο ψηλός νικά στον αέρα τον προσωπικό θηριώδη αντίπαλο Μπάρι Χούλσοφ, αφήνει άγαλμα τον τερματοφύλακα Χένζ Στούι και στέλνει την μπάλα σύριζα άουτ από το γάμα της εστίας του. Ααχ η πιο γνωστή αντίδραση των φιλάθλων. Με Αχ και Αν δεν γράφεται βέβαια η Ιστορία. Αν όμως, λέω αν, αντί για Ααχ είχε ακουστεί Γκολ!!!! Πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να πάνε τα πράγματα εκείνη την μαγική βραδιά.

Για ένα παιδί 15 ετών τότε, όπως και για τους περισσότερους συνομήλικους, είναι μνήμες ανεξίτηλες, που ακόμα τώρα 55 χρόνια μετά προκαλούν ρίγη συγκίνησης. Γι΄ αυτό με μεγάλη χαρά βρίσκομαι μαζί σας εδώ να τιμήσουμε όλοι μαζί ένα γνήσιο παιδί της Ξάνθης και της Β. Ελλάδας, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Κώστα Μπλιάτκα «ο Κοντός και ο Ψηλός».

Οι φίλοι του αθλητισμού, οι λάτρεις του ποδοσφαίρου, χωρίς ομαδικές παρωπίδες, τιμούμε σήμερα έναν μεγάλο ποδοσφαιριστή, έναν σπουδαίο άνθρωπο, έναν αγωνιστή των γηπέδων και της ζωής, τον Αντώνη Αντωνιάδη.

Θέλω να συγχαρώ τον δήμαρχο Ξάνθης, τους αντιδημάρχους και τους δημοτικούς συμβούλους για την πρωτοβουλία και την οργάνωση της σημερινής εκδήλωσης. Τον Ρούλη Παπατσαρούχα, το Μάκη Τζάντζο συμπαίκτες και φίλους του τιμώμενου, τον σπουδαίο Βασίλη Τοροσίδη, που όλοι θαυμάσαμε με τα ερυθρόλευκα και τα γαλανόλευκα. Τον παλιό φίλο από τη Θεσσαλονίκη και συγγραφέα Κώστα Μπλιάτκα.

Φίλε Αντώνη, σε καλωσορίζουμε με αγάπη. Και με ευγνωμοσύνη για τις μεγάλες στιγμές υπερηφάνειας και εθνικής ανάτασης που μας χάρισες. Σε ευχαριστούμε για το παράδειγμα αγωνιστικότητας, πίστης, αφοσίωσης και συνέπειας που έδωσες και εξακολουθείς να δίνεις σε όλους τους Έλληνες.

Κυρίες και κύριοι,

Ακατάρριπτο εδώ και 55 χρόνια το ρεκόρ των 39 γκολ σε μια σεζόν (1971-1972 ) στο ελληνικό πρωτάθλημα. Επίδοση που τον ανέδειξε δεύτερο σκόρερ στην Ευρώπη και στη βράβευσή του με το αργυρό παπούτσι. Έχασε το χρυσό για ένα γκολ από τον θρυλικό Γερμανό κανονιέρη Γκερντ Μίλλερ.

Στην ιστορική πορεία του Παναθηναϊκού στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης, πριν αυτό μετονομασθεί σε Champions League, ο Αντωνιάδης πέτυχε 10 γκολ. Τα περισσότερα από μια πλειάδα κορυφαίων ξένων άσσων. Άλλο ένα ρεκόρ για Έλληνα ποδοσφαιριστή. Και μάλιστα σε πολύ λιγότερους σε σχέση με σήμερα αγώνες. Σκεφτείτε! Το όνομα ενός Έλληνα ποδοσφαιριστή βρίσκεται και θα μείνει για πάντα στη λίστα των κορυφαίων σκόρερ της Ευρώπης. Ένα ακόμη ρεκόρ του είναι η ανάδειξη του πέντε φορές ως πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος της Α΄ Εθνικής.

Η καριέρα του Αντωνιάδη δεν ήταν προδιαγεγραμμένη. Δεν ήταν μια εύκολη και άκοπη ανάδειξη ενός πανύψηλου για τα δεδομένα της Ελλάδας και της εποχής του νεαρού ποδοσφαιριστή.

Ο Αντωνιάδης το 1968 κατέβηκε στην Αθήνα για να ενταχθεί στην ομάδα του Παναθηναϊκού, κατέχοντας τον τίτλο του πρώτου σκόρερ στον βόρειο όμιλο της δεύτερης εθνικής κατηγορίας αγωνιζόμενος με την Ξάνθη. Μπορούσε να σουτάρει και με τα δύο πόδια, ενώ το ύψος και η αλτικότητά του του επέτρεπε να ίπταται στα 2,5 μέτρα. Υστερούσε όμως σε τεχνική, ευλυγισία, ταχύτητα.

Τις αδυναμίες του τις ήξερε πρώτος από όλους ο ίδιος. Για να τις θεραπεύσει εργάστηκε σκληρά και συστηματικά. Μετά τις προπονήσεις του με την ομάδα στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας γυμναζόταν στο Καλλιμάρμαρο για ενδυνάμωση και έκανε χορό για να αποκτήσει ταχύτητα στα πόδια και συντονισμό του κορμιού του. Είχε ακόμα να αντιμετωπίσει καχυποψία και αμφισβήτηση.

Δεν ήταν εύκολη η προσαρμογή, ούτε η καθιέρωσή του. Από το δεύτερο χρόνο όμως άρχισε να δείχνει από παιχνίδι σε παιχνίδι το ταλέντο και τις ικανότητές του, να σκοράρει και να οδηγεί την ομάδα του από νίκη σε νίκη. Ακολούθησαν 10 χρόνια ανεπιφύλακτης αποδοχής, θαυμασμού, σεβασμού και εμπιστοσύνης.

Ο Αντωνιάδης, ο «ψηλός», όπως καθιερώθηκε στη συνείδηση των Ελλήνων φιλάθλων, ανεξάρτητα από οπαδική ταυτότητα, αξιοποιώντας την εργατικότητα και το ταλέντο του, αλλά και την υψηλή ποδοσφαιρική ευφυΐα του «στρατηγού» Μίμη Δομάζου που τον τροφοδοτούσε με γεωμετρικής ακρίβειας μεταβιβάσεις, καθιερώθηκε ως κορυφαίος ίσως σκόρερ στην Ελλάδα.

Δομάζος και Αντωνιάδης σε συντονισμένη κίνηση, άψογης και αρμονικής συνεργασίας, που θύμιζε επαναλαμβανόμενη χορογραφία!

Για λόγους ιστορικούς αλλά και παραδειγματισμού δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε ένα σκοτεινό γεγονός. Αυτούς τους κορυφαίους διάλεξε μια μικρόνοη και διχαστική διοίκηση να διώξει το 1977 από τον Παναθηναϊκό, γράφοντας δυστυχώς μια από τις μελανώτερες σελίδες της ιστορίας του. Ευτυχώς που δύο χρόνια αργότερα, ο ιστορικός Πρόεδρος Γιώργος Βαρδινογιάννης, ο καπετάνιος, αποκατέστησε την αδικία και επανάφερε Δομάζο και Αντωνιάδη δικαιωμένους και τιμώμενους στον φυσικό τους χώρο.

Κυρίες και κύριοι,

Μιλάμε για μια άλλη εποχή, τη ρομαντική εποχή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Όπου όλοι οι παίκτες ήταν Ελληνόπουλα. Όπου οι αθλητές ήταν ταυτισμένοι με τη φανέλα του συλλόγου τους. Όπου σεβόμασταν και αναγνωρίζαμε όλοι την προσφορά του Νίκου Γουλανδρή, του Λουκά Μπάρλο, του Γιώργου Παντελάκη και του Νίκου Καμπάνη, των ιστορικών Προέδρων του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ και του Άρη αντίστοιχα. Όπου καμαρώναμε με τις επιτυχίες των άλλων ελληνικών ομάδων στο εξωτερικό. Όπου θαυμάζαμε το Γιώργο Σιδέρη και τον Κώστα Πολυχρονίου του Ολυμπιακού, τον Μίμη Παπαϊωάννου και τον Θωμά Μαύρο της ΑΕΚ, τον Γιώργο Κούδα και τον Σταύρο Σαράφη του ΠΑΟΚ, τον Αλέκο Αλεξιάδη και τον Ντίνο Κουη του ΑΡΗ, τον Βασίλη Χατζηπαναγή του ΗΡΑΚΛΗ.

Σε αυτό το περιβάλλον μεγαλούργησαν οι ήρωες του βιβλίου του Μπλιάτκα. Χαρίζοντας μεγάλες συγκινήσεις αλλά και ήθος, υποδείγματα για τους νέους, προσήλωση στους στόχους, εργατικότητα, πίστη στα αθλητικά ιδεώδη, σεβασμό στον αντίπαλο.

Για όλα αυτά σε ευχαριστούμε Αντώνη όπως και τον Μίμη που χάσαμε πέρσι και όλους τους πρωταγωνιστές της εποχής σου.

6 Δεκεμβρίου 1972: Λεωφόρος Αλεξάνδρας Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός, βροχερό απόγευμα Τετάρτης. Ο Ολυμπιακός προηγείται με ένα καταπληκτικό γκολ του Ρομέν Αργυρούδη. Ο Αντώνης βομβαρδίζει την αντίπαλη εστία με σουτ και κεφαλιές, ο συμπατριώτης μου όμως σπουδαίος τερματοφύλακας Παναγιώτης Κελεσίδης έχει κατεβάσει τα ρολά και πιάνει τα άπιαστα. Ο Ολυμπιακός κερδίζει, ο Αντώνης συγχαίρει τον Παναγιώτη για την εκπληκτική απόδοσή του και το βράδυ διασκεδάζουν μαζί.

Κλείνω με το συγκλονιστικό αποχαιρετισμό του Αντώνη στο Μίμη Δομάζο, το Γενάρη του 2025, αποκαλυπτικό του ήθους, του χαρακτήρα, του μεγαλείου του: «Ήταν, είναι και θα είναι ο εκφραστής της αστείρευτης θέλησης, της σκληρής προσπάθειας και του διαρκούς αγώνα στο δρόμο για την κορυφή. Αντίο μοναδικέ μου φίλε»

Γι’ αυτή την εποχή, γι’ αυτή την ατμόσφαιρα μιλάμε! Συγχαρητήρια για όλα ψηλέ, να είσαι πάντα καλά, και σε λίγους μήνες μαζί στο καινούργιο γήπεδο.