ΟΙ ΥΠΟΔΟΥΛΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΟ ΤΟΝ ΤΥΡΑΝΝΙΚΟ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΖΥΓΟ

Γράφει ο Θεολόγος-Εκκλησιαστικός Ιστορικός-Νομικός κ. Ιωάννης Ελ. Σιδηράς

ΟΙ ΥΠΟΔΟΥΛΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΟ ΤΟΝ ΤΥΡΑΝΝΙΚΟ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΖΥΓΟ

Όταν η βασιλίδα των πόλεων Κωνσταντινούπολη υπετάγη στον βάρβαρο Οθωμανικό ζυγό, ο Ελληνισμός άρχισε να βιώνει την πλέον οδυνηρή και ζοφερή περίοδο της ιστορίας του στο διάβα των αιώνων. Ήταν η πρώτη φορά που το γένος των Ελλήνων έμελλε να υπομείνει την πλέον μακροχρόνια βαβυλώνια αιχμαλωσία του υποτεταγμένο σε ένα βάρβαρο και θρησκευτικά φανατισμένο λαό, τους Οθωμανούς Τούρκους, το μίσος των οποίων για τους Έλληνες, τους απίστους «γκιαούρηδες» όπως υποτιμητικά τους χαρακτήριζαν, ήταν τόσο μεγάλο που όμοιό του δεν γνώρισε ποτέ στην ιστορία της η Ελληνική φυλή.

Ο φανατισμός των Τούρκων, η βαρβαρότητα και η τυραννία τους ήταν τα στοιχεία εκείνα που χαρακτήριζαν την συμπεριφορά τους, ώστε η ζωή των δύσμοιρων υποδούλων Ελλήνων να καταστεί αφόρητη και μαρτυρική. Ο Οθωμανός κατακτητής περιφρονούσε να κάμψει το ηθικό τους και να τους εξευτελίσει.

Οι Τούρκοι διέπρατταν τις πλέον ανήθικες και προσβλητικές αισχρότητες, άνευ καμίας τιμωρίας ή ενδοιασμού αφού οι ενέργειες τους αυτές θεωρούνταν αποδείξεις τόλμης, θάρρους και ευφυΐας. Έτσι προέβαιναν σε βιασμούς γυναικών κάθε ηλικίας, φθορές παρθένων, αισχύνες μικρών παίδων, καθώς και κάθε είδους άλλες ατιμίες, ταπεινώσεις και εξευτελισμούς της στοιχειώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας και τιμής σε βάρος των χριστιανών, ακόμη και φόνους.

Ο Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ’ Οικονόμων, επιφανής και λογιώτατος κληρικός, έλεγε ότι «οι Έλληνες φονεύονται εις την αγοράν διότι ζητούσι του πωλουμένου πράγματος την τιμήν, φονεύονται εις οικίας, διότι υπερασπίζονται της τιμής της γυναικός και των τέκνων των. Φονεύονται εις τας ρύμας, διότι κάτ’ απροσεξίαν δεν παρεχώρησαν την οδόν εις τον απαντώντα Τούρκον…. φόνοι καθημερινοί, φόνοι νυκτερινοί είναι τα συνεθέστατα ακούσματα και θεάματα εις τας πόλεις. Και αυτοί οι νυκτερινοί φύλακες, σβύνοντες των οδιτών τα φανάρια τους γυμνώνουσι και πολλάκις τους αφήνουσι νεκρούς εις τας πλατείας. Και αν τοιούτοι είναι οι κίνδυνοι εις τας πόλεις ποίαν ασφάλειαν να ελπίση τις εις τα δάση και τας δημοσίας οδούς. Εκεί διατρίβουσιν οι «Κισσιτίδες», οι «Τσιπνίδες», οι «Λιάπιδες», άλλα μύρια φύλα βαρβάρων ληστών. Άγουσι και φέρουσι το πάν, συντροφεύοντες πολλάκις μετά των πλησιοχώρων διοικητών. Ανδραποδίζουσι χωρία, σκυλεύουσιν εμπόρων συνοδείας (κερβάνια), καταφονεύουσιν αδιακόπως τους οδοιπόρους».

Τέτοια ήταν η έλλειψη παροχής ασφάλειας και προστασίας από μέρους του επισήμου οθωμανικού κράτους προς τους υπόδουλους Έλληνες, ώστε ακόμη και οι ξένοι περιηγητές και διπλωματικοί αντιπρόσωποι των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων βλέποντας την οικτρή και αθλιότατη κατάσταση που επικρατούσε, περιέγραφαν αντιστοίχως στα έργα και στις εκθέσεις τους με αγανάκτηση την μαρτυρική και εξευτελιστική ζωή των υπόδουλων Ελλήνων χριστιανών, αναφέροντας ότι :  «Αι πόλεις του οθωμανικού κράτους προεκάλουν την βδελυγμίαν εξ’ αιτίας των ακαθαρσιών, τα δε χωρία ήσαν πραγματικαί φωλεαί ερημώσεως. Επιδημίαι παντός είδους και συμφοραί εμάστιζον αυτό, η πανώλης, ο λιμός, αι πυρκααί ήσαν συχνόταται και σχεδόν μόνιμα φαινόμενα. Είς τας πύλας των πόλεων ίσταντο αγχόναι και πύργοι κρανίων. Τας αυλάς των σατραπών εκόσμουν κεφαλαί αιμόφυρτοι, σκόλοπες και βασανιστήρια. Εις τας οδούς ρακένδυτοι μόνον περιεφέροντο. Ελλείψει πάσης αστυνομίας, ούτε τάξις υπήρχεν, ούτε ησυχία. Ημερότης ηθών ήτο άγνωστος…. ο έχων σκεύη πολύτιμα έκρυπτεν αυτά εν τω γυναικωνίτη. Έκαστος έζη ευτελώς όπως λάθε βιώσας».

Γι’ αυτή την πρωτοφανή και ανήκουστη έλλειψη ασφαλείας και προστασίας των υποδούλων Ελλήνων χριστιανών, γράφει χαρακτηριστικώς ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ότι «εις την φοβεράν έλλειψιν πάσης ασφαλείας της ζωής προσετίθετο και η έλλειψις πάσης κυβερνητικής φροντίδος περί της υγείας των υπηκόων. Συνεχείς επιδημίαι νόσοι κατέστρεφον μυριάδας ανθρώπων. Μόνον εις την Κωνσταντινούπολιν κατά το 1812 απέθανον εκ πανώλους εκατοντάδες χιλιάδων ανθρώπων κατοίκων εκ των οποίων 30.000 ήσαν χριστιανοί. Μετά έν έτος εκ της αυτής αιτίας 40.000 εκ των οποίων 8.000 ήσαν χριστιανοί».

Ανείπωτα όντως ήταν τα δεινά των Ελλήνων, τα οποία υπέμεναν καθ’ εκάστην, όχι μόνο από τους Οθωμανούς αξιωματούχους, αλλά και από κάθε τυχαίο, και από τον έσχατο ακόμη Τούρκο αχθοφόρο. Σημειωτέον ότι και η ιδιωτική ζωή των Ελλήνων χριστιανών ήταν το ίδιο άθλια και μαρτυρική. Χαρακτηριστική εν προκειμένω είναι η περιγραφή των δεινών και των εξευτελισμών της ιδιωτικής ζωής των Ελλήνων χριστιανών από τον Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, ο οποίος γράφει τα εξής : «Το ένδυμα, το υπόδημα, το επίβλημα (=κάλλυμα) της κεφαλής του χριστιανού Έλληνος δεν ήτο επιτετραμμένον να ομοιάζουσι προς τα του Τούρκου. Το έξωθεν χρώμα της Ελληνικής οικίας έπρεπε να είναι μέλαν. Εφονεύοντο οι τυχόν φέροντες πολύτιμον της κεφαλής κάλυμμα ή μεγαλύτερον του υπό του σουλτάνου καθωρισμένου. Η μαρτυρία του Έλληνος δεν ελαμβάνετο υπ’ όψιν εν τοις δικαστηρίοις, ουδέ κατά του ελαχίστου Τούρκου αδικούντος αυτόν. Άπασα του χριστιανού η ζωή ήτο μεταλλείον των τυράννων Τούρκων. Ουδέν γεγονός ευχάριστον ή δυσάρεστον, ουδέν επεισόδιον του βίου παρήρχετο άνευ πληρωμής. Ο χριστιανός επλήρωνε και όταν αυτός ο ίδιος και όταν ο Τούρκος εώρταζεν. Δεν ηδύνατο ο χριστιανός ουδέ να αποθάνη δωρεάν διότι και νεκρό ώφειλε να πληρώνη υπέρογκον φόρον δια την άδειαν της ταφής. Άταφοι πολλάκις έκειντο χριστιανοί θνήσκοντες, ένεκα της ελλείψεως χρημάτων προς την άδειαν ταφής, εξακολούθει Δε αμείλικτος και ο κατά της χριστιανικής θρησκείας διωγμός. Οι χριστιανοί δεν είχον δικαίωμα να επισκευάζωσι τους ναούς, όθεν προσηύχοντο πολλάκις εντός ερειπίων. Ενιαχού οι Ορθόδοξοι ηναγκάζοντο να εκκλησιάζωνται εις ετεροδόξους ναούς…. πανταχού υβρίζοντο και προπηλακίζοντο οι ιερείς, εφορολογούντο και εσύροντο εις τα δικαστήρια, κατεπατούντο τα υπ’ αυτών μεταφερόμενα άχραντα μυστήρια, παρεβιάζοντο αι Μοναί και ποικιλοτρόπως επιέζοντο οι χριστιανοί προς εξώμωσιν της χριστιανικής πίστεως».

Η δυσβάστακτη αυτή κατάσταση συνεχίζονταν αδιάκοπα, ώστε η ζωή των χριστιανών να γίνεται καθημερινώς ολοένα και αθλιότερη. Τούτο επισημαίνει σε έργο του ο Χρίστος Κρικώνης, αναφέροντας :  «Ο ζυγός των Τούρκων εγίνετο βαρύτερος, τα παθήματα των χριστιανών καθίσταντο αφόρητα και ο βίος των αβίωτος. Υπ’ αυτάς τας συνθήκας ζώντες οι Έλληνες χριστιανοί δεν ήτο δυνατόν να εύρουν δικαίωσιν εις ουδεμίαν περίπτωσιν και υπ’ ουδενός επισήμου Τούρκου». Οι Τούρκοι όμως δεν δίσταζαν ακόμη και να δολοφονήσουν άνευ καμίας αιτίας τους Έλληνες, προκαλώντας οι ίδιοι καταστάσεις και γεγονότα προκειμένου να δικαιολογήσουν τις εν ψυχρώ απάνθρωπες δολοφονίες τους.

Η πλέον όμως οδυνηρή «ανοικτή πληγή», που οδηγούσε στον εθνικό και θρησκευτικό αφανισμό και ταπείνωνε τους Έλληνες χριστιανούς ήταν οι βίαιοι εξισλαμισμοί, τους οποίους διέπρατταν οι Τούρκοι με κάθε τρόπο και πολυποίκιλα μέσα, στοχεύοντας στον απόλυτο αφανισμό της Ελληνοχριστιανικής υποστάσεως των υποδούλων υπηκόων.